The Reckoners / Οι Τιμωροί

Η τριλογία των Τιμωρών είναι δημιουργία του Brandon Sanderson, και αποτελείται από τα βιβλία Ατσαλόκαρδος (Steelheart - 2013), Πυρφόρος (Firefight - 2015) και Όλεθρος (Calamity - 2016), ενώ ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο βιβλίο διαδραματίζεται το διήγημα Mitosis (2013). Τα βιβλία ανήκουν στην κατηγορία της εφηβικής λογοτεχνίας, αλλά φυσικά είναι κατάλληλα και για ενήλικες που τους αρέσει η λογοτεχνία του φανταστικού.

Στο σύμπαν των Τιμωρών, όλα ξεκινούν όταν ένα νέο αστέρι εμφανίζεται στον ουρανό, το οποίο χαρίζει σε τυχαίους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο υπερδυνάμεις. Η μεγάλη πλειοψηφία των Επικών (όπως ονομάστηκαν αυτοί οι άνθρωποι) αποφασίζει να χρησιμοποιήσει αυτές τις δυνάμεις για να εξουσιάζει τους απλούς ανθρώπους και τους λιγότερο δυνατούς Επικούς.

Πρωταγωνιστής της τριλογίας είναι ένας έφηβος, ο Ντέιβιντ, ο οποίος είχε την ατυχία σε ηλικία 8 χρονών να είναι μάρτυρας του θανάτου του πατέρα του από το χέρι ενός από τους πιο δυνατούς επικούς, του Ατσαλόκαρδου. Από τότε έχει κάνει σκοπό της ζωής του να μελετά τους Επικούς, να βρίσκει τις αδυναμίες τους, και τελικά να καταφέρει να πάρει την εκδίκησή του σκοτώνοντας τον Ατσαλόκαρδο. Στην πορεία, ο Ντέιβιντ θα συναντήσει τους Τιμωρούς, μια κρυφή αντιστασιακή ομάδα που έχει σκοπό να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα δεσμά των Επικών.

Κατά τη διάρκεια της τριλογίας, ξεκινάμε από την μοναχική σταυροφορία του Ντέιβιντ να πάρει εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του, περνάμε στην σχεδόν ανέλπιδη μάχη ενάντια σε φαινομενικά ατελείωτους αριθμούς Επικών, και κλείνουμε με την αναζήτηση μιας λύσης που θα φέρει ένα οριστικό τέλος στο πρόβλημα των Επικών.

Θα έλεγα ότι τόσο ο Ντέιβιντ, όσο και ο Καθηγητής και η Μέγκαν είναι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά οι υπόλοιποι των βιβλίων, τόσο “καλοί” όσο και “κακοί”, μάλλον δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος και δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον.

Ομολογώ ότι διαβάζοντας το πρώτο βιβλίο, ενώ ήταν ευχάριστο και κυλούσε εύκολα, με ενοχλούσε το πόσο τυχαία φαίνονταν να είναι κάποια πράγματα, σχεδόν σαν να ήταν έτσι απλά για να βοηθήσουν στην εξέλιξη της πλοκής. Αλλά αν ο Sanderson είναι γνωστός για ένα πράγμα, αυτό είναι η συνέπεια στις ιστορίες του. Και πράγματι, όσο διάβαζα, τόσο περισσότερα κομμάτια του παζλ έμπαιναν στη θέση τους, και στο τέλος τα πάντα έβγαλαν νόημα.

Τα βιβλία είναι αυτοτελή μεν, αλλά νομίζω ότι δεν έχει νόημα να ξεκινήσει κάποιος την σειρά, και να μην την τελειώσει. (disclaimer: δεν έχω διαβάσει το Mitosis)

Η ετυμηγορία είναι ότι τα βιβλία είναι μεν ευχάριστα, και θα μπορούσαν να συστήσουν τον Sanderson σε έναν νέο αναγνώστη, αλλά πιστεύω ότι απευθύνονται μόνο σε κάποιον που τον τραβάει το κεντρικό θέμα του βιβλίου, ή είναι οπαδός του συγγραφέα.

Διαφορετικά, αν κάποιος θέλει να γνωρίσει τον Sanderson, να διαβάσει εφηβική λογοτεχνία, ή λογοτεχνία του φανταστικού, νομίζω υπάρχει πλήθος καλύτερων επιλογών.

Steelheart 7/10

Firefight 7/10

Calamity 8/10

Mockingjay / Κοτσυφοκίσσα

Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας της Σούζαν Κόλινς κυκλοφόρησε το 2010, μετά τους Αγώνες Πείνας (2008) και Φωτιά (2009).

Η επανάσταση στην Πάνεμ έχει φουντώσει, αλλά η γενέτειρα της Κάτνις έχει πληρώσει βαρύ τίμημα. Η ίδια η Κάτνις, που πλέον είναι γνωστή με το όνομα Κοτσυφοκίσσα, έχει γίνει το πρόσωπο της επανάστασης, και η εικόνα της, και αργότερα οι συμβολή της στις μάχες, εμψυχώνει τους μαχόμενους επαναστάτες.

Κι ενώ αργά αλλά σταθερά η Κάπιτολ δείχνει να χάνει τη μάχη, η Κάτνις θεωρεί καθήκον και δικαίωμά της να βρει και να σκοτώσει η ίδια τον πρόεδρο Σνόου και να φέρει τον πόλεμο σε ένα γρήγορο τέλος.

Δυο πράγματα μου άφησαν άσχημη εντύπωση σε αυτό το βιβλίο. Από τη μια έχουμε την ξαφνική μεταμόρφωση της ηρωίδας από μια έφηβη που σκοτώνει μόνο σε άμυνα, και μετά πνίγεται από τις τύψεις, στον Ράμπο. Για παράδειγμα, στην πρώτη μάχη που συμμετέχει, αυτή και ο Γκέηλ (σαν άλλος Τσακ Νόρις) καταρρίπτουν αρκετά βομβαρδιστικά της πρωτεύουσας, τα οποία ήταν προφανώς ανθεκτικά στα αντιαεροπορικά πυρά (!) και έπρεπε να είναι πολύ χαμηλά για να ρίξουν τις βόμβες τους(!!), και αυτό το κατόρθωμα οι έφηβοι επαναστάτες το καταφέρνουν χρησιμοποιώντας τα τόξα τους και εδικά βέλη(!!!).

Από την άλλη, όλο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην απαρίθμηση των δεκάδων μεθόδων που έχει εφεύρει η πρωτεύουσα (αυτή με τα βομβαρδιστικά που η Κάτνις κατέρριψε με βέλη) για να βασανίζει τους δύσμοιρους πολίτες της. Νάρκες, αποπνικτικοί καπνοί, γενετικά τροποποιημένες σφήκες, δρόμοι-καταπακτές με αλεστικές μηχανές από κάτω, και διάφορα άλλα καλούδια.

Το φινάλε στο οποίο κατεύθυνε η συγγραφέας την τριλογία της δεν είναι κακό, αλλά η εκτέλεση δεν μου άρεσε τόσο. Η υπερβολικά πολεμοχαρής πλοκή, το αρκετό μελόδραμα σε σημεία, και η έλλειψη συνέπειας των χαρακτήρων δίνουν ένα μέτριο αποτέλεσμα.

6/10

Catching Fire – Φωτιά

"Φωτιά" είναι ο τίτλος του δεύτερου μέρους της τριλογίας των Αγώνων Πείνας, από την Σούζαν Κόλινς. Κυκλοφόρησε το 2009, ένα χρόνο μετά το πρώτο βιβλίο της σειράς, και ακολουθήθηκε από την Κοτσυφοκίσσα το 2010.

Η Κάτνις και ο Πίτα έχουν επιστρέψει στην Περιοχή τους ως νικητές των τελευταίων Αγώνων Πείνας, και προσπαθούν να βάλουν τις ζωές τους σε μια τάξη. Η αδερφή και η μητέρα της Κάτνις έχουν έρθει να μείνουν μαζί της, ενώ το μεγαλύτερο άμεσο πρόβλημα που δείχνει να αντιμετωπίζει η ίδια είναι το πως θα διορθώσει τη σχέση της με το Γκέηλ, αλλά και να αποφασίσει με ποιον από τους δυο θέλει τελικά να είναι...

Κι ενώ οι δυο ερωτευμένοι, για τα μάτια της Κάπιτολ, νέοι ετοιμάζονται για την καθιερωμένη περιοδεία της Νίκης στις υπόλοιπες Περιοχές και τελικά στην πρωτεύουσα, ο πρόεδρος Σνόου επισκέπτεται την Κάτνις για να την ενημερώσει ότι η πράξεις της στους Αγώνες ενέπνευσαν επαναστατικά συναισθήματα στους κατοίκους των Περιοχών της Πάνεμ. Την προειδοποιεί λοιπόν ότι πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να κατευνάσει αυτό το κλίμα, αλλιώς θα το μετανοιώσει πικρά.

Όπως και στο πρώτο βιβλίο, η αφήγηση γίνεται αποκλειστικά από τη σκοπιά της Κάτνις, και όπως και στο πρώτο βιβλίο, καταγράφονται σε βάθος όλοι οι συλλογισμοί που κάνει, οι οποίοι πάλι είναι συνήθως λανθασμένοι, και σχεδόν πάντα παντελώς μπερδεμένοι.

Δυστυχώς το βιβλίο παίρνει σαν δεδομένα αρκετά στοιχεία που είναι αρκετά δύσκολο να τα αποδεχτεί αβίαστα ο αναγνώστης. Ειδικά η κεντρική ιδέα του βιβλίου, ότι οι πράξεις δυο παιδιών σπρώχνουν ένα έθνος στην επανάσταση, το οποίο στωικά έχει υπομείνει 75 χρόνια ανθρωποθυσιών στους Αγώνες Πείνας, στυγνής καταπίεσης, καθημερινής πείνας και ελλείψεων, και απόλυτο έλεγχο στην επικοινωνία και τις μετακινήσεις, παραείναι ρομαντική. Επιπλέον, σε διάφορα σημεία η Κόλινς μάλλον το παρακάνει λίγο με τις αισθηματικές-ερωτικές ανησυχίες αλλά και τα ενοχικά σύνδρομα της ηρωίδας της.

Πέρα από τα ελαττώματα αυτά, η δράση (όταν κάποια στιγμή ξεκινάει) αποζημιώνει εν μέρει τον αναγνώστη, αφού είναι στο ίδιο επίπεδο με του πρώτου βιβλίου, και ίσως λίγο πιο αιματοβαμμένη.

6/10

Artemis Fowl / Αρτέμης Φάουλ

Πριν λίγο καιρό είδαμε το “And another thing...”, του Όουεν Κόλφερ, το οποίο αποτελούσε την προσπάθεια του συγγραφέα να συνεχίσει την θρυλική σειρά “Hitch Hiker's Guide to the Galaxy” (Γυρίστε τον Γαλαξία με Οτοστόπ), μετά τον θάνατο του δημιουργού της, Douglas Adams. Κατά την άποψή μου το αποτέλεσμα δεν ήταν και τόσο καλό, αλλά σήμερα θα δούμε μια άλλη σειρά, η οποία ανήκει ολοκληρωτικά στον Κόλφερ, τη σειρά του Αρτέμη Φάουλ.

Ποιος είναι ο Αρτέμης; Ο Αρτέμης είναι ένας πανέξυπνος πιτσιρικάς, γόνος Ιρλανδικής οικογένειας με πατροπαράδοτη παράδοση στο έγκλημα. Στα δώδεκα του χρόνια ο πατέρας του παίρνει ένα μεγάλο οικονομικό ρίσκο, το οποίο πηγαίνει στραβά, με αποτέλεσμα αυτός να εξαφανιστεί, η μητέρα του Αρτέμη να μισοτρελαθεί, και η οικογένεια να βρεθεί σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ο Αρτέμης θα πρέπει να πάρει στα χέρια του την κατάσταση και να βοηθήσει την οικογένειά του να ορθοποδήσει. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Μπάτλερ, ο πιστός του φύλακας και υπηρέτης, του οποίου η οικογένεια είναι στην υπηρεσία των Φάουλ για γενιές και γενιές. Ο Μπάτλερ, αλλιώς γνωστός και ως ο άνθρωπος-βουνό, είναι ειδικός σε πολλές πολεμικές τέχνες, ικανός να χειριστεί κάθε όπλο και όχημα, και δεν θα αφήσει τίποτα να συμβεί στο νεαρό αφεντικό του.

Το σχέδιο του Αρτέμη είναι απλό: Μετά από πολλές έρευνες είναι πεπεισμένος πως τα ξωτικά υπάρχουν στ' αλήθεια, και είναι αποφασισμένος να κλέψει το χρυσάφι τους. Για να το πετύχει αυτό, καταστρώνει ένα σχέδιο απαγωγής ενός ξωτικού, για την απελευθέρωση του οποίου σκοπεύει να ζητήσει μια τεράστια ποσότητα χρυσού, ακόμα κι αν έτσι ριψοκινδυνεύει το ξέσπασμα ενός πολέμου ανάμεσα στα ξωτικά και τους ανθρώπους.

Αυτή είναι συνοπτικά η υπόθεση του πρώτου βιβλίου που μας εισάγει στη σειρά. Εκτός από τους προαναφερθέντες θα γνωρίσουμε και άλλους κύριους χαρακτήρες, όπως την Χόλι, μια επίλεκτη αξιωματικό της αστυνομίας των ξωτικών, τον Τζούλιους, το ευέξαπτο αφεντικό της, τον Μαλτς, έναν κλεπτομανή νάνο και τον Φόουλυ, τον ελαφρώς παρανοϊκό κένταυρο που είναι το τεχνολογικό μυαλό της αστυνομίας των ξωτικών.

Είναι προφανές πως η σειρά απευθύνεται κυρίως σε παιδιά, αλλά διαβάζεται ευχάριστα και από πιο μεγάλα “παιδιά”, αρκεί να τους αρέσουν οι φανταστικές ιστορίες με νάνους και ξωτικά, ή το έξυπνο χιούμορ, με το οποίο είναι διανθισμένοι όλοι οι διάλογοι ανάμεσα στους χαρακτήρες.

Μετά από το τέλος του πρώτου βιβλίου ακολούθησαν άλλα έξι, και περιμένουμε από τον Κόλφερ άλλο ένα και τελευταίο. Η σειρά ολοκληρώθηκε με την έκδοση του όγδοου βιβλίου, το καλοκαίρι του 2012. Σε αυτά οι πρώην εχθροί μετατρέπονται σε κάτι ανάμεσα σε κανονικούς και άσπονδους φίλους, και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν καταστροφές που απειλούν τους ίδιους ή ολόκληρο τον πλανήτη.

Artemis Fowl (Αρτέμης Φάουλ, Τα χίλια πρόσωπα)

Όπως είδαμε και παραπάνω, το πρώτο βιβλίο της σειράς, μας συστήνει στους χαρακτήρες και στο σύμπαν στο οποίο ζουν.
8/10

The Arctic Incident (Αρτέμης Φάουλ, Περιπέτεια στην Αρκτική)

Κατά την άποψη μου το καλύτερο της σειράς. Ο Αρτέμης μαθαίνει ότι ο πατέρας του είναι ζωντανός, και πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να τον σώσει. Την ίδια στιγμή κάτι πολύ μεγάλο ετοιμάζεται στον κόσμο των ξωτικών, και οι πρώην εχθροί του στρέφονται στην διάνοια του Αρτέμη για να τους βοηθήσει.

9/10

The Eternity Code (Αρτέμης Φάουλ, Ο Κώδικας της Αιωνιότητας)

Ο Αρτέμης θέλει να βγάλει εκατομμύρια χάρη στην τεχνολογία των ξωτικών που έχει κλέψει, αλλά τα βρίσκει σκούρα όταν διαπιστώνει ότι οι επιχειρηματίες που απειλεί να καταστρέψει δεν πρόκειται να μείνουν άπραγοι.

6/10

The Opal Deception (Αρτέμης Φάουλ, Η Παγίδα)

Ένας παλιός εχθρός επανεμφανίζεται με σκοπό την εκδίκηση, και τόσο ο Αρτέμης όσο και οι φίλοι του θα βρεθούν σε θανάσιμο κίνδυνο.

8/10

The Lost Colony (Αρτέμης Φάουλ, Η Χαμένη Αποικία)

Από τον καιρό του τελευταίου πολέμου μεταξύ των ανθρώπων και των ξωτικών, μια φυλή των ξωτικών κρύφτηκε από τον κόσμο χρησιμοποιώντας ισχυρή μαγεία. Τώρα η μαγεία αυτή αρχίζει να εξασθενεί, και μόνο ο Αρτέμης μπορεί να αποτρέψει τον θάνατο χιλιάδων.

7/10

The Time Paradox (Αρτέμης Φάουλ, Το Παράδοξο του Χρόνου)

Οι δοσοληψίες του Αρτέμη με την μαγεία των ξωτικών προκαλούν την βαριά ασθένεια της μητέρας του. Ο Αρτέμης λοιπόν πείθει με ύπουλο τρόπο την Χόλι να τον βοηθήσει να επιστρέψει στο παρελθόν για να βρουν το μοναδικό φάρμακο που μπορεί να την σώσει, ρισκάροντας όμως έτσι την φιλία τους. Εκεί θα αντιμετωπίσει δυο εξαιρετικά επικίνδυνους εχθρούς, ο ένας από τους οποίους είναι ο διαβολικός παλιός εαυτός του.

7/10

The Atlantis Complex

Ο Αρτέμης έχει αρχίσει να χάνει τα λογικά του, και βρίσκεται σε μια αρκετά διαταραγμένη ψυχική κατάσταση, αλλά παραμένει η μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας (και της ξωτικότητας :p) ενάντια σε έναν νέο εχθρό.

6/10

The Last Guardian

Στο φινάλε της σειράς ο Αρτέμης καλείται για άλλη μια φορά να επιστρατεύσει την ευφυία του για να σώσει τους κατοίκους του πλανήτη από τα χέρια του ικανότερου αντιπάλου του. Ο συγγραφέας φροντίζει να κλείσει τις εκκρεμότητες που έχει αφήσει ανοιχτές, σε ένα αρκετά σκοτεινό βιβλίο, με αρκετούς θανάτους και δολοφονίες, που δεν αφήνονται να εννοηθούν, αλλά περιγράφονται κανονικά, αφού εμφανώς ο Κόλφερ πιστεύει ότι απευθύνεται σε ένα πιο μεγάλο ηλικιακά κοινό.

6/10

Αρκετά καλή παιδική σειρά, νομίζω πως τουλάχιστον τα δυο πρώτα βιβλία αξίζουν τον κόπο να ασχοληθείτε, κι αν σας αρέσουν μπορείτε να προχωρήσετε και στα επόμενα.

The Hunger Games / Αγώνες Πείνας

"Αγώνες Πείνας", ή "Hunger Games", είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου της ομώνυμης τριλογίας της Suzanne Collins. Εκδόθηκε το 2008, και ακολουθήθηκε από τα "Φωτιά" (Catching Fire - 2009) και "Κοτσυφοκίσσα" (Mockingjay – 2010).

Η ιστορία εξελίσσεται στο κράτος Πάνεμ, στην Βόρεια Αμερική, σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον. Το κράτος έχει απολυταρχική δομή, με την πρωτεύουσα να έχει στα χέρια της όλο τον πλούτο και τις εξουσίες, και τις δώδεκα περιφέρειες να ασχολούνται αποκλειστικά με την παραγωγή αγαθών για την πρωτεύουσα, ενώ οι κάτοικοί τους είναι μόνιμα στα όρια της λιμοκτονίας. Παλαιότερα μάλιστα, οι περιφέρειες ήταν δεκατρείς, αλλά επαναστάτησαν ενάντια στην πρωτεύουσα και ηττήθηκαν. Σαν αποτέλεσμα της επανάστασης, η δέκατη-τρίτη περιφέρεια καταστράφηκε ολοσχερώς, και οι υπόλοιπες είναι αναγκασμένες, σε ένδειξη υποτέλειας, να στέλνουν κάθε χρόνο στην πρωτεύουσα από ένα αγόρι και ένα κορίτσι, από 12 έως 18 χρονών, για να συμμετάσχουν στους Αγώνες Πείνας. Σκοπός κάθε διαγωνιζόμενου σε αυτούς τους "Αγώνες" είναι να σκοτώσει όλους τους υπόλοιπους για να καταφέρει να φύγει ζωντανός.

Το βιβλίο είναι εξολοκλήρου γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, και ο αναγνώστης βλέπει τα γεγονότα μέσα από τα μάτια της Κάτνις, της διαγωνιζόμενης από την δωδέκατη περιφέρεια. Από τη δική της αφήγηση προσπαθούμε να συλλάβουμε το καταπιεστικό κράτος του Πάνεμ, την ανέχεια στις περιφέρειες, και τα ηθικά διλήμματα που προκαλεί η συμμετοχή σε αυτούς τους "Αγώνες".

Δυστυχώς, παρά το δελεαστικό περιβάλλον, η ιστορία αυτή καθεαυτή δεν καταφέρνει να ενθουσιάσει. Μπορεί οι σελίδες να φεύγουν εύκολα, με την αγωνία για το τι θα συμβεί στην πρωταγωνίστρια, αλλά εν τέλει η συγγραφέας καταφέρνει εντέχνως, ή μάλλον ατέχνως, να μην ασχοληθεί σχεδόν καθόλου ούτε με το ολοκληρωτικό καθεστώς που χρησιμοποιεί σαν υπόβαθρο, αλλά και να δώσει μια εύκολη λύση σε κάθε ηθικό δίλημμα που συναντά η πρωταγωνίστρια. Η αλήθεια είναι ότι όταν τελείωσα το βιβλίο έμεινα με την αίσθηση ότι κάτι έλειπε. Είμαι σίγουρος ότι αυτό το κάτι βρίσκεται στα επόμενα δυο βιβλία, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το πρώτο μου άρεσε αρκετά για να ασχοληθώ με τα επόμενα.

6/10

Inheritance / Κληρονομιά

Η Κληρονομιά είναι ένας κύκλος βιβλίων φαντασίας του Κρίστοφερ Παολίνι, που αποτελείται από τα Έραγκον / Eragon (2002), Ο Πρωτότοκος / Eldest (2005), Μπρίσινγκρ / Brisingr (2008) και Κληρονομιά / Inheritance (2011). Πρωταγωνιστής των βιβλίων είναι ο Έραγκον, ένας νεαρός χωρικός από ένα ορεινό χωριό, το πεπρωμένο του οποίου θα τον φέρει απέναντι στον διαβολικό και παντοδύναμο βασιλιά της αυτοκρατορίας.

Στη χώρα της Alagaesia, πριν πολλά χρόνια υπήρχαν οι Δρακοκαβαλάρηδες, άνθρωποι και ξωτικά που φρόντιζαν για την τήρηση της τάξης και την επιβολή της δικαιοσύνης. Όλα αυτά μέχρι που μια ομάδα από διεφθαρμένους Δρακοκαβαλάρηδες, με αρχηγό τον Γκαλμπατόριξ, σκότωσαν όλους τους υπόλοιπους, και ο Γκαλμπατόριξ έγινε ο παντοδύναμος τύραννος της αυτοκρατορίας.

Η ιστορία μας λοιπόν εξελίσσεται στην Alagaesia, 100 χρόνια μετά την πτώση των καβαλάρηδων. Στο Κάρβαχαλ, ένα απομακρυσμένο χωριό στο Βορρά της αυτοκρατορίας, ένας νεαρός με το όνομα Έραγκον ενώ βρίσκεται μόνος του στο δάσος για κυνήγι βρίσκει μια μεγάλη γυαλιστερή πέτρα, την οποία κρατάει με σκοπό να πουλήσει. Προς μεγάλη του έκπληξη όμως μετά από μερικές μέρες οι πέτρα ανοίγει, αποκαλύπτοντας ένα μικρό γαλάζιο δράκο, και το πεπρωμένο του Έραγκον αρχίζει να ξετυλίγεται.

Πέρα από την ύπαρξη των Δράκων, το άλλο χαρακτηριστικό του κόσμου της Κληρονομιάς είναι η μαγεία, ο τρόπος λειτουργίας της οποίας μοιάζει ύποπτα με τη μαγεία στη Γαιοθάλασσα. Έτσι λοιπόν, υπάρχει μια αρχαία 'αληθινή' γλώσσα, μιλώντας την οποία κάποιος δεν μπορεί να πει ψέμματα, και είναι σε θέση να ελέγξει ανθρώπους και αντικείμενα, αρκεί να γνωρίζει το όνομά τους στην γλώσσα αυτή.

Αν και αρχικά η πλοκή ακολουθεί μόνο τον Έραγκον, ξεκινώντας από το δεύτερο βιβλίο ο συγγραφέας εστιάζει και σε άλλους χαρακτήρες, όπως είναι ο ξάδερφος του Έραγκον ο Ρόραν και αργότερα η πριγκίπισσα Νασουάδα. Ο Παολίνι προσπαθεί να είναι όσο πιο περιγραφικός γίνεται, επιστρατεύοντας ένα τεράστιο και φανταχτερό λεξιλόγιο, ενώ όταν περιγράφει τις μάχες που γίνονται, δεν χορταίνει να γράφει με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια πως πέθανε ο ένας και πως τραυματίστηκε ο άλλος. Το αποτέλεσμα είναι τα τέσσερα βιβλία να είναι πάνω από 2700 σελίδες συνολικά, και σε σημεία η εξέλιξη της πλοκής να δίνει τη θέση της σε (κατ εμέ) ανούσιες αιματοβαμμένες περιγραφές.

Οι χαρακτήρες δεν πείθουν ιδιαίτερα, με κάποιες μικρές εξαιρέσεις (Μέρταγκ, Έλβα), αν και ο Παολίνι κάνει ότι μπορεί για να τους δώσει βάθος. Επιπρόσθετα, ο κύριος κακός της ιστορίας, ο Γκαλμπατόριξ, δείχνει να είναι κυριολεκτικά παντοδύναμος, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να αναρωτιέται πώς θα γίνει να τον αντιμετωπίσει ο Έραγκον, και νομίζω ότι η λύση που δίνει στο άλυτο πρόβλημα που δημιούργησε ο ίδιος ο συγγραφέας δεν είναι πολύ πειστική.

Τα βιβλία της Κληρονομιάς είναι πολύ δουλεμένα, και αυτό φαίνεται. Επίσης, αν και στην αρχή της η ιστορία είναι σχεδόν βγαλμένη αυτούσια από τα κλισέ της λογοτεχνίας του φανταστικού, και το σύστημα της μαγείας είναι σχεδόν ίδιο με αυτό της Λε Γκεν στην Γαιοθάλασσα, αργότερα ο Παολίνι φέρνει πρωτότυπα στοιχεία στην αφήγησή του. Παρόλα αυτά, για μένα η Κληρονομιά δεν είναι κάτι το ξεχωριστό. Ίσως να φταίνε οι άχρωμοι χαρακτήρες, η politicaly correct αντιμετώπιση όλων των δύσκολων καταστάσεων, η εμμονή του Παολίνι να μην αφήνει κανένα ουσιαστικό χωρίς τρία τέσσερα περιγραφικά επίθετα, ή και όλα αυτά μαζί.

Προτείνεται σε όσους πέρα από μια ενδιαφέρουσα ιστορία θέλουν και έντονες στιγμές δράσης στα βιβλία που διαβάζουν.

Έραγκον 7/10

Ο Πρωτότοκος 8/10

Μπρίσινγκρ 7/10

Κληρονομιά 6/10

The Ring of Solomon / Το Δαχτυλίδι του Σολομώντα

Το "Δαχτυλίδι του Σολομώντα", ή αλλιώς "The Ring of Solomon", είναι το τέταρτο βιβλίο της σειράς του Βαρτιμαίου και είναι γραμμένο και αυτό από τον συγγραφέα της αρχικής τριλογίας, τον Jonathan Stroud. Κυκλοφόρησε το 2010, και η υπόθεση του διαδραματίζεται περίπου 3000 χρόνια πριν από τα γεγονότα των τριών πρώτων βιβλίων, στην Ιερουσαλήμ του Βασιλιά Σολομώντα.

Ο Stroud συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό όπως και με τα πρώτα βιβλία. Η αφήγηση γίνεται εκ περιτροπής μέσα από τα μάτια του τζίνι Βαρτιμαίου και της έτερης πρωταγωνίστριας, της Ασμίρα, μιας εκπαιδευμένης δολοφόνου, σε μια ειδική αποστολή.

Το τζίνι βρίσκεται για άλλη μια φορά σε μεγάλα κέφια, με τα δεικτικά του σχόλια να δίνουν και να παίρνουν συνεχώς, ενώ το εγώ του έχει ανέβει σε νέα δυσθεώρητα ύψη. Η πρωταγωνίστρια αντίθετα είναι αρκετά άχρωμη, αν και συμπαθητική, και σίγουρα πολύ πιο αδιάφορη από το Ναθάνιελ, τον συμπρωταγωνιστή του Βαρτιμαίου στα προηγούμενα βιβλία. Στην ιστορία εμφανίζεται επίσης και ένας ακόμη παλιός γνώριμος, το τζίνι Φάκουαρλ, ο παραδοσιακός ανταγωνιστής του Βαρτιμαίου.

Η ιστορία ξεκινά ως εξής: Η Ιερουσαλήμ είναι η πλουσιότερη και σημαντικότερη πόλη της εποχής, επειδή ο Βασιλιάς της, ο διάσημος Σολομών έχει στην κατοχή του ένα μαγικό δαχτυλίδι, με το οποίο μπορεί στην στιγμή να εμφανίσει έναν στρατό από πνεύματα τα οποία θα βρίσκονται στις προσταγές του. Στην αυλή του έχει διάφορους άλλους μάγους, οι οποίοι θεωρητικά είναι υπήκοοί του, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούν να βρουν τρόπο να του πάρουν το δαχτυλίδι. Την εικόνα συμπληρώνουν τα γειτονικά βασίλεια, τα οποία νοιώθουν ότι απειλούνται από την πανίσχυρη Ιερουσαλήμ, αλλά δεν έχουν τρόπο να αντιμετωπίσουν τον πανίσχυρο Σολομώντα. Τα γρανάζια της ιστορίας αρχίζουν να γυρνούν όταν ο μάγος που έχει στις διαταγές του τον Βαρτιμαίο, κάνει ένα πολύ σοβαρό λάθος...

Πολύ ωραίο και ευχάριστο βιβλίο. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, είτε σαν εισαγωγή στη σειρά, ή καλύτερα, σαν συνέχειά της.

8/10

His Dark Materials / Η τριλογία του Κόσμου

His Dark Materials ονομάζεται η τριλογία του Philip Pullman που αποτελείται από τα βιβλία Northern Lights (ή The Golden Compass στην Αμερική), The Subtle Knife και The Amber Spyglass. Οι αντίστοιχοι τίτλοι στα ελληνικά είναι Το Αστέρι του Βορρά, Ο Άρχοντας Των Δύο Κόσμων (έλεος...) και Το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο. Τα βιβλία κυκλοφόρησαν το 1995, 1997 και 2000 αντίστοιχα, ενώ το πρώτο από τα τρία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2007 από την New Line Cinema, με σκοπό να γίνει κάτι σαν δεύτερος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Τελικά η ταινία δεν έγινε η τεράστια επιτυχία που περίμενε η εταιρία και έτσι η μεταφορά των άλλων δυο βιβλίων στο μεγάλο πανί ακυρώθηκε. Τα βιβλία ανήκουν -κάπως παραπλανητικά- στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας, και έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία παγκοσμίως.

Η ιστορία ξεκινά σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο ζει η μικρή Λύρα Μπελάκουα. Σε αυτό το σύμπαν, οι άνθρωποι έχουν διπλή υπόσταση - Το πνεύμα τους δεν είναι κάτι άυλο, αλλά έχει υλική υπόσταση, με τη μορφή ενός ζώου, και ονομάζεται δαιμόνιο. Αυτό είναι ο φίλος και σύντροφος κάθε ανθρώπου, από τη μέρα που γεννιέται, μέχρι τη μέρα του θανάτου του. Σε αυτόν τον κόσμο η εκκλησία (χωρίς να αναφέρεται συγκεκριμένα ποια, αν θυμάμαι καλά) έχει σχεδόν τον απόλυτο έλεγχο - ακόμα και η επιστήμη ονομάζεται πρακτική θεολογία! Το ταξίδι της Λύρας ξεκινά όταν ο καλός της φίλος ο Ρότζερ πέφτει θύμα απαγωγής και αυτή ξεκινά να τον βρει. Στον δρόμο της θα συναντήσει πολλούς παράξενους φίλους και εχθρούς, και θα αρχίσει να μαθαίνει περισσότερα για την μυστηριώδη αόρατη σκόνη που δείχνει να προσκολλάται μόνο στα έλλογα όντα.

Στο δεύτερο βιβλίο γνωρίζουμε τον Γουίλ Πάρι, ένα παιδί από το δικό μας σύμπαν, στην ηλικία της Λύρας, ο οποίος ξαφνικά βρίσκεται κυνηγημένος, συναντιέται τυχαία με τη Λύρα, και εξίσου τυχαία έρχεται στην κατοχή του ένα πολύ παράξενο μαχαίρι, το οποίο του δίνει την δυνατότητα να ανοίγει παράθυρα ανάμεσα στους κόσμους. Ο Γουίλ θα ενώσει τις δυνάμεις του με της Λύρας για να την βοηθήσει, και παράλληλα θα προσπαθήσει να μάθει νέα για τον εξαφανισμένο πατέρα του. Στην πορεία τα παιδιά μαθαίνουν για έναν πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα σε δυνάμεις από πολλούς κόσμους, στον οποίο οι συμμετέχοντες είναι χωρισμένοι στους υποστηρικτές της "Αρχής" (τις διάφορες εκκλησίες δηλαδή), και στους επαναστάτες που δεν αποδέχονται την κυριαρχία της εκκλησίας.

Στο τρίτο βιβλίο ο Pullman βάζει τη φαντασία του να οργιάσει, αφού το μεγαλύτερο μέρος του εξελίσσεται σε δυο κόσμους πολύ διαφορετικούς από το δικό μας. Ο Γουίλ και η Λύρα συνεχίζουν το ταξίδι τους μέσα από απίστευτους κινδύνους, μέχρι όλα τα ανοιχτά ερωτήματα που έχει αφήσει ο συγγραφέας να απαντηθούν - νομίζω πως δεν μπορώ να πω περισσότερα χωρίς να αποκαλύψω στοιχεία που θα είναι καλύτερα να ανακαλύψει ο αναγνώστης κατά την ανάγνωση του βιβλίου.

Δαιμόνια, μάγισσες, τσιγγάνοι, αρκούδες πολεμιστές, φαντάσματα, άγγελοι, λιλιπούτειοι κατάσκοποι, σκοτεινές οργανώσεις και φανατικοί δολοφόνοι είναι μερικά μόνο από όσα θα βρεθούν στον δρόμο των πρωταγωνιστών στην διάρκεια της τριλογίας - Η φαντασία του συγγραφέα δείχνει να μην έχει όρια...

Τα βιβλία τα διάβασα σχεδόν κατά λάθος. Είχε πάρει το μάτι μου κάπου μια πολύ καλή κριτική για το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο, έτσι όταν βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο και βρέθηκε μπροστά μου, το πήρα στα χέρια μου. Στο δρόμο προς το ταμείο ανακάλυψα ότι ήταν το τρίτο μιας τριλογίας, οπότε το άφησα πίσω, και πήρα το Αστέρι του Βορρά. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν πως πρόκειται για καθαρά παιδικό βιβλίο. Δεν είχε αυτό το έξυπνο χιούμορ που τραβάει έναν ενήλικα, όπως για παράδειγμα η σειρά του Βαρτιμαίου. Είχε απλά τη Λύρα, ένα ατίθασο πιτσιρίκι που έμπλεξε σε υποθέσεις που δεν καταλαβαίνει. Συνεχίζοντας όμως την ανάγνωση με τράβηξαν δυο πράγματα - το μυστήριο που υπάρχει στο παρασκήνιο, που σιγά σιγά αποκαλύπτεται, στη διάρκεια των τριών βιβλίων. και το πολύ όμορφο γράψιμο του Pullman αλλά και η πολύ καλή δουλειά του μεταφραστή.

Είπα στην αρχή πως το βιβλίο ανήκει παραπλανητικά στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας. Μπορεί το προφανές θέμα να είναι οι περιπέτειες δυο παιδιών στο όριο της εφηβείας, αλλά κατά την άποψη μου το πραγματικό θέμα είναι η διαμάχη της εκκλησίας με τους σκεπτόμενους ανθρώπους, αλλά και η άποψη που προσπαθεί να περάσει ο συγγραφέας για το πόσο επιζήμια και άχρηστη είναι η θρησκεία σε οποιεσδήποτε συνθήκες - πάντα όπως το κατάλαβα εγώ. Ανεξάρτητα με το ποια είναι η στάση του καθενός για τη θρησκεία, νομίζω πως δεν είναι σωστό ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδία εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας να προσπαθεί να περάσει την άποψη του συγγραφέα για ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα, και μάλιστα με έναν κάπως υπόγειο τρόπο. Αν έχετε σκοπό να δωρίσετε τα βιβλία σε κάποιο παιδί, να είστε σίγουροι ότι οι δικοί του δεν θα έχουν αντίρρηση, αλλιώς μπορεί να έχετε προβλήματα! Σας προειδοποίησα...

Αν και βαδίζει σε ευαίσθητα μονοπάτια, νομίζω πως αξίζει να ασχοληθείς με την τριλογία του Pullman, εκτός κι αν από τα όσα διάβασες νοιώθεις πως θα προσβληθείς. Αν όχι, τότε μάλλον πρέπει να του ρίξεις μια ματιά!

Το Αστέρι του Βορρά 9/10
Το Κοφτερό Μαχαίρι 8/10
Το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο 8/10

The Bartimaeus Trilogy / Η τριλογία του Βαρτιμαίου

Η τριλογία του Βαρτιμαίου αποτελείται από τα βιβλία "Το φυλαχτό της Σαμαρκάνδης", "Το μάτι του Γκόλεμ" και την "Πύλη του Πτολεμαίου". Συγγραφέας είναι ο Jonathan Stroud, και αν δεν κάνω λάθος στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο της σύγχρονης εποχής, με μια μικρή διαφορά. Η άρχουσα τάξη είναι αυτή των μάγων, η οποίοι έχουν την δυνατότητα να καλούν από το "άλλο μέρος" πνεύματα για να κάνουν τα θελήματα τους, κρατώντας έτσι υποταγμένους τους απλούς πολίτες.

Ο πρώτος ήρωας που γνωρίζουμε είναι ο Ναθάνιελ, ένας μαθητευόμενος μάγος, με αυταπάτες μεγαλείου και αψεγάδιαστη ηθική (όπως το βλέπει αυτός τουλάχιστον). Δεύτερο γνωρίζουμε το Βαρτιμαίο, ένα τζίνι που φέρνει στην υπηρεσία του ο Ναθάνιελ, κρυφά από τον δάσκαλό του, για να τον βοηθήσει στο σχέδιο που έχει καταστρώσει για να εκδικηθεί κάποιον άλλο μάγο που τον ταπείνωσε. Και κάπου εκεί ξεκινάει η πλάκα...

Αξίζει να ασχοληθείς με τα βιβλία, ακόμα κι αν δεν σου αρέσει η λογοτεχνία φαντασίας, μόνο και μόνο για τις ατάκες του Βαρτιμαίου. Αυτό δεν είναι ένα τζίνι σαν όλα τα άλλα... Είναι αλαζόνας, αντιδραστικός, δεν διαθέτει καμία εκτίμηση για το ανθρώπινο είδος, και πάνω απ’ όλα έχει βιτριολικό χιούμορ. Πραγματικά οι διάλογοι και οι μονόλογοι του τζίνι είναι από τα πιο αστεία κείμενα που έχω διαβάσει ποτέ. Πολύ σπάνια γελάω δυνατά με κάτι που διαβάζω, αλλά με το Βαρτιμαίο το γέλιο μου βγαίνει αβίαστα.

Μέσα από τα τρία βιβλία βλέπουμε την εξέλιξη του Ναθάνιελ και την σχέση του με τον Βαρτιμαίο, ενώ στο δεύτερο βιβλίο εισάγεται ένας ακόμη κεντρικός ήρωας τον οποίο δεν θα αποκαλύψω εδώ. Οι τρεις ιστορίες είναι αυτοτελείς μεν, αλλά σχηματίζουν μια μεγαλύτερη, με αρχή, μέση και τέλος.

Νομίζω πως γενικά η σειρά χαρακτηρίζεται σαν παιδική λογοτεχνία, αλλά θα διαφωνήσω: το χιούμορ του Βαρτιμαίου είναι για όλες τις ηλικίες. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

The Amulet of Samarkand 9/10
The Golem's Eye 8/10
Ptolemy's Gate 9/10