Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Catch-22

Σήμερα θα ξεφύγουμε λίγο από τα συνηθισμένα και θα μιλήσουμε για το Catch-22, ένα βιβλίο του Joseph Heller που κυκλοφόρησε το μακρινό 1961, και δεν έχει να κάνει ούτε με δράκους, ούτε με διαστημόπλοια.

Η ιστορία του βιβλίου εξελίσσεται σε ένα μικρό νησάκι κοντά στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο πρωταγωνιστής του είναι ο Yossarian, βομβαρδιστής στο πλήρωμα ενός τεράστιου βομβαρδιστικού B-25, η μονάδα του οποίου έχει βάση σε αυτό το νησί.

Ο Yossarian έχει ένα πρόβλημα: δεν θέλει να πεθάνει, αλλά συνεχώς αναγκάζεται να συμμετέχει σε επικίνδυνες αποστολές με το βομβαρδιστικό του. Κι ενώ διαρκώς είναι στο όριο να φτάσει τον αριθμό των αποστολών που απαιτούνται για να θεωρηθεί ότι ολοκλήρωσε την θητεία του και μπορει να γυρίσει στο σπίτι του, ο διοικητής του συνεχώς ανεβάζει αυτό το όριο.

Στην προσπάθειά του να μείνει ζωντανός, απευθύνεται στον γιατρό της μονάδας, από τον οποίο ζητάει να τον στείλει πίσω επειδή είναι τρελός, και τότε είναι που μαθαίνει για το catch (παγίδα) 22.

Συγκεκριμένα, μαθαίνει ότι αν είναι τρελός, πράγματι πρέπει να αποστρατευτεί. Αν όμως ζητάει να αποστρατευτεί (επειδή είναι τρελός), αυτό σημαίνει ότι φοβάται για τη ζωή του, που είναι μια πολύ λογική αντίδραση στον πόλεμο, άρα δεν είναι τρελός, άρα δεν μπορεί να αποστρατευτεί…

Το βιβλίο μας παρουσιάζει μια πλειάδα χαρακτήρων από τη μονάδα του Yossarian, και όχι μόνο, με αρκετή λεπτομέρεια και βάθος. Μαθαίνουμε για τον αγαθοβιόλη Orr, τον τετραπέρατο και ανήθικο επιχειρηματία Milo, τον ανασφαλή ιερέα Tappman και ένα σωρό άλλους. Μέσα από αυτούς ζούμε τον απόλυτο παραλογισμό στην μονάδα του Yossarian, ένα πραγματικό θέατρο του παραλόγου, όπου όλα βγάζουν ένα δικό τους, παράξενο νόημα.

Το Catch-22 είναι ένα αντιπολεμικό βιβλίο. Θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία του είδους, διπλά σε άλλα, όπως τον Αιώνιο Πόλεμο και το Σφαγείο 5 που είχα διαβάσει παλιότερα. Αυτό, ενώ είχα σκοπό να το διαβάσω εδώ και πολλά χρόνια, όλο το άφηνα πίσω, μιας και δεν ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού που με τραβάει περισσότερο.

Και αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Το Catch-22 είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο.

Εκ πρώτης όψεως έχει ένα συνηθισμένο θέμα - οκ, και ποιος θέλει να πεθάνει στον πόλεμο; Έχει και τα κωμικά στοιχεία που το κάνουν ανάλαφρο - όλοι είναι εγωιστές ή/και παλαβοί, χαχαχα, τι καλά. Αλλά αυτή είναι μόνο η απατηλή επιφάνεια.

Και όσο περνάνε οι σελίδες, όσο μαθαίνεις για τους χαρακτήρες, το πράγμα σοβαρεύει, αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Συνεχίζουν να γίνονται παλαβά πράγματα, αλλά σιγά σιγά από κωμικά μετατρέπονται σε τραγικά. Και μέσα σε όλα, το ερώτημα του πρωταγωνιστή. Τι νόημα έχει να κερδίσουμε τον πόλεμο αν εγώ είμαι νεκρός;

Και καθώς η ιστορία πηγαίνει προς το τέλος της, η φύση και η πορεία των χαρακτήρων αποκαλύπτονται, τα κενά στην ιστορία γεμίζουν, και το διάβασμα μια ελαφρώς κωμικής ιστορίας για τον παραλογισμό του στρατού και του πολέμου μετατρέπεται σε γροθιά στο στομάχι του αναγνώστη. Ναι, ο πόλεμος είναι φρικτός, το ήξερες, αλλά με το μαγικό χέρι του συγγραφέα, το ένιωσες κιόλας.

Το βιβλίο είναι από τα κορυφαία που έχω διαβάσει ως τώρα,ανεξαρτήτως είδους και θεματολογίας, το συνιστώ στους πάντες.

10/10

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Super Sales on Super Heroes

Αρκετά συχνά ψωνίζω από το Audible βιβλία για τα οποία δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα, ούτε συγγραφέα, ούτε κριτικές, ούτε τίποτα άλλο, απλά επειδή μου φαίνεται ενδιαφέρουσα η υπόθεση από την σύντομη περιγραφή που έχει το site.

Ένα από αυτά ήταν και το Super Sales on Super Heroes του William D. Arand, που κυκλοφόρησε το 2017.

Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα σύμπαν όπου υπάρχουν υπερήρωες και υπερ-κακοποιοί, σε μια αδιευκρίνιστη πόλη, την οποία έχει καταλάβει και διοικεί και κάποιος υπερ-κακοποιός. Αν κανείς παραβλέψει την νομιμοποίηση της δουλείας, την επικήρυξη των υπερηρώων και διάφορες άλλες μικρές λεπτομέρειες, η ζωή στην πόλη μοιάζει να κυλά πάνω κάτω με τους ίδιους ρυθμούς όπως και πριν την αλλαγή στην διακυβέρνηση.

Ήρωας Πρωταγωνιστής είναι ο Felix, ένας υπέρ-ουδέτερος χαρακτήρας, με μια καταπληκτική υπερδύναμη, την ικανότητα να αναβαθμίζει την σύσταση ή/και την ποιότητα των πραγμάτων που βρίσκονται στην ιδιοκτησία του. Δυστυχώς όμως η ικανότητά του αυτή δεν συνοδεύεται από αντίστοιχα επίπεδα ισχύος, με αποτέλεσμα να του είναι σχεδόν άχρηστη, και αυτός να αναγκάζεται να περνά τις μέρες του σαν υπάλληλος. Κάποια στιγμή όμως, μετά από μια σειρά από παρεξηγήσεις, ο Felix θα βρει έναν τρόπο για να ενισχύσει τη δύναμή του και τότε όλα αλλάζουν.

Αυτό το βιβλίο με μπέρδεψε πολύ, πραγματικά. Από τη μία πλευρά, ήταν πολύ ευχάριστο στην ανάγνωση, είχε δράση, χιούμορ και αξιοπρεπείς χαρακτήρες.

Από την άλλη όμως, είχε μια απίστευτα ανάλαφρη προσέγγιση σε θέματα όπως οι δουλεία, οι δολοφονίες, ακόμα και ο κανιβαλισμός (ναι παίζει κι αυτό!!), και απλά προσπαθεί να τα αντισταθμίσει έχοντας των πρωταγωνιστή σε ένα ρόλο soft κακού με ηθικές αρχές και καλή καρδιά.

Πολύ συχνά επίσης, η υπόθεση μοιάζει βγαλμένη από τσόντα - όμορφες και πανίσχυρες γυναίκες τις οποίες η μοίρα έριξε στην σκλαβιά, ευγνωμονούν τον ιδιοκτήτη τους, τον ζαχαρώνουν (εκτός αν είναι λεσβίες, οπότε ζαχαρώνονται μεταξύ τους) και είναι έτοιμες να πεθάνουν γι’ αυτόν. Say what?

Τέλος, η πλοκή με τον κύριο ανταγωνιστή νομίζω πως έχει μπόλικες τρύπες, αλλά γενικά δεν ενόχλησε τόσο, σε σχέση τουλάχιστον με όλα τα άλλα.

4/10


Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Absolution Gap (Revelation Space #3)

Έχουμε μιλήσει παλιότερα για το Revelation Space και το Redemption Ark του Alastair Reynolds. Το τρίτο βιβλίο της ίδιας σειράς, το οποίο και κλείνει την τριλογία που εδραίωσε το εξαιρετικό σύμπαν που δημιούργησε ο συγγραφέας, έχει τίτλο Absolution Gap και κυκλοφόρησε το 2003.

Δεν μπορώ να πω πολλά για το συγκεκριμένο βιβλίο, αφού αποτελεί άμεση συνέχεια του προηγούμενου της σειράς – ότι και να πω θα είναι κάποιου είδους spoiler.

Ξεκινάμε στην αποικία που ιδρύθηκε στο τέλος του προηγούμενου βιβλίου, και ενώ η απειλή των Inhibitors διαρκώς αυξάνεται. Όπως είναι αναμενόμενο, εκεί υπάρχουν πληροφορίες που μπορούν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να αποφύγει την εξόντωση, οπότε η ήρωες ξεκινούν την αποστολή τους.

Το κυρίως κομμάτι της ιστορίας εξελίσσεται σε ένα φεγγάρι που δεν έχουμε ξαναδεί ως τώρα στη σειρά, το οποίο κατοικείται από κάτι παλαβούς τύπους που έχουν μια παλαβή θρησκεία και έναν πολύ παλαβό αρχιερέα. Πέρα όμως από όλους αυτούς τους παλαβούς, το φεγγάρι έχει ίχνη από έναν εξωγήινο πολιτισμό που εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη, και εκεί κρύβεται και το κλειδί για τη σωτηρία (ή την πτώση) της ανθρωπότητας.

Το βιβλίο είναι ακριβώς ότι θα περίμενε κανείς έχοντας διαβάσει τα άλλα δυο – ενδιαφέροντες και πειστικοί χαρακτήρες, που ταιριάζουν απόλυτα με το σύμπαν που τους γέννησε, διλήμματα, ανατροπές, και πάνω απ’ όλα τεράστια διακυβεύματα.

Οι τεχνολογικές αναζητήσεις είναι λίγο πιο ακραίες από τα προηγούμενα δυο βιβλία, αλλά αυτό συγχωρείται. Αφενός μεν δεν είναι πολύ μακριά από ότι είχαμε δει ως τώρα, αφετέρου δε βοήθησαν στην κλιμάκωση της πλοκής, οπότε χαλάλι.

Αν έχεις διαβάσει τα άλλα δυο, πρέπει να διαβάσεις κι αυτό, για να δεις τελικά τι γίνεται.

6/10